Pierwsza Tajemnica: Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: «Powstał z martwych». Mt 28, 1-10

Kamień jest odsunięty. Grób jest pusty. Pierwszymi świadkami są kobiety, których świadectwa nie uznawano wówczas przed sądem. Bóg powierza najważniejszą nowinę w dziejach tym, którym świat by nie uwierzył. Zmartwychwstanie nie jest metaforą. Jest zawiasem historii. Jeśli to się stało, śmierć nie jest ostatnim słowem, cierpienie nie jest pozbawione sensu, a każdy akt miłości ma znaczenie na wieki.

Owoc: Wiara

Druga Tajemnica: Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Mk 16, 19-20

Jezus nie pozostaje. Powierza misję jedenastu zwyczajnym ludziom i posyła ich aż po krańce ziemi. Wniebowstąpienie nie jest porzuceniem. Jest posłaniem. On odchodzi, aby Kościół mógł stać się Jego ciałem w świecie. Każda parafia, każdy uczynek miłosierdzia, każda modlitwa zanoszona w szpitalnej sali czy w więziennej celi jest dalszym ciągiem tego, co On rozpoczął.

Owoc: Nadzieja

Trzecia Tajemnica: Zesłanie Ducha Świętego

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami. Dz 2, 1-4

Pięćdziesiąt dni po Wielkanocy uczniowie wciąż się ukrywają. Wtedy przychodzi Duch: lęk staje się odwagą, zamęt staje się jasnością, zamknięta izba staje się pierwszym Kościołem. Pięćdziesiątnica to narodziny misji. Ten sam Duch, który osłonił Maryję przy Zwiastowaniu, napełnia teraz całą wspólnotę. Kościół nie jest jedynie instytucją. Jest dziełem Ducha Świętego w zwyczajnych ludziach, których rozpalił ogień.

Owoc: Miłość Boga

Czwarta Tajemnica: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. Ap 12, 1

Kościół od najdawniejszych wieków wierzy, że Maryja u kresu ziemskiego życia została wzięta z ciałem i duszą do nieba. Wniebowzięcie, ogłoszone jako dogmat przez Piusa XII w roku 1950, nie mówi tylko o Maryi. Mówi o przeznaczeniu każdego ludzkiego ciała. Ponieważ powiedziała tak i nosiła Boga w swoim ciele, jej ciało ma pełny udział w chwale Zmartwychwstania. Dokąd Ona poszła, my mamy nadzieję podążyć.

Owoc: Łaska dobrej śmierci

Piąta Tajemnica: Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny

Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Błogosławiona jesteś między niewiastami. Łk 1, 28. 42

Pozdrowienie anioła z Nazaretu znajduje swoje wypełnienie w niebie. Maryja zostaje ukoronowana na Królową nie dlatego, że zdobyła tytuł, lecz dlatego, że przeżyła życie w całkowitej wierności. Ostatnia tajemnica Różańca zawraca nas do pierwszej: oto kobieta, która zaufała Bogu bez warunków, która rozważała to, czego nie mogła pojąć, która stała pod krzyżem, gdy wszyscy inni uciekli. Ona jest naszą Matką. I wciąż modli się za nas.

Owoc: Ufność we wstawiennictwo Maryi

Znak Krzyża

Skład Apostolski

Ojcze nasz

Zdrowaś Maryjo

Chwała Ojcu

Modlitwa fatimska

Witaj Królowo

Modlitwa kończąca Różaniec