Pierwsza Radość: Zwiastowanie

Posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef. Anioł rzekł do Niej: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą». Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa». Łk 1, 26-38

Pierwsza radość to radość z wybrania. Nie dla wygody ani dla bezpieczeństwa, lecz dla celu większego niż własne życie. Franciszek z Asyżu kochał tę tajemnicę, bo to chwila, w której ubóstwo staje się bogactwem: dziewczyna, która nie ma nic, mówi tak i otrzymuje wszystko. Radość zaczyna się tam, gdzie kończy się troska o siebie.

Owoc: Radość z Bożego wezwania

Druga Radość: Nawiedzenie Świętej Elżbiety

Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w ziemi Judy. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Elżbieta, napełniona Duchem Świętym, zawołała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona». Łk 1, 39-56

Radość nie jest własnością prywatną. Pierwsze, co Maryja czyni po Zwiastowaniu, to niesie swoją radość drugiemu człowiekowi, w góry, z pośpiechem. Po przybyciu radość się mnoży: Jan porusza się w łonie, Elżbieta prorokuje, a Maryja śpiewa Magnificat. Radość dzielona nie maleje. Rośnie.

Owoc: Radość niesiona innym

Trzecia Radość: Narodzenie Pana Jezusa

Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. Łk 2, 1-20

Radość Betlejem to radość, którą Franciszek odtworzył w Greccio: Bóg tak mały, że można Go wziąć na ręce. Bez tronu, bez wojska, bez sporu. Matka patrzy w twarz swojego noworodka i widzi twarz Boga. Każda franciszkańska szopka od tamtej pory jest echem tej radości, radości, która niczego nie potrzebuje, bo trzyma wszystko.

Owoc: Radość w ubóstwie

Czwarta Radość: Pokłon Mędrców

Oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon». Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. Mt 2, 1-12

Maryja patrzy, jak obcy z krańca świata klękają przed Jej Synem. To radość z tego, że to, co kochamy, zostaje rozpoznane. Mędrcy przynoszą bogactwo do ubogiego domu i wracają inną drogą, odmienieni. Dziecię nie należy do jednej rodziny ani do jednego narodu, lecz do każdego, kto szuka Go szczerze.

Owoc: Radość z objawienia Chrystusa

Piąta Radość: Znalezienie Pana Jezusa w Świątyni

Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Matka rzekła do Niego: «Synu, czemuś nam to uczynił?» On zaś odpowiedział: «Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Łk 2, 41-52

Tej radości nie da się oddzielić od bólu, który ją poprzedza. Trzy dni zagubienia, potem odnalezienie: wzór całej Ewangelii skupiony w najgorszym tygodniu jednej rodziny. Koronka liczy jako tajemnicę odnalezienie, nie zgubienie. Radość po trwodze nie jest tym samym, co radość, która nigdy nie cierpiała. Jest głębsza i nie zapomina.

Owoc: Radość odnalezienia Jezusa

Szósta Radość: Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: «Powstał z martwych». Mt 28, 1-10

Ewangelie nigdzie nie wspominają, by zmartwychwstały Chrystus ukazał się swojej Matce, a dawna tradycja odpowiada: bo Ona nigdy nie zwątpiła. Radość poranka wielkanocnego należała do Niej, zanim odsunięto kamień. Stała pod krzyżem i czuwała w ciszy Wielkiej Soboty. Siódmy miecz zostaje wyjęty, a to, co pozostaje, to radość, z którą nawet śmierć nie może się spierać.

Owoc: Niezachwiana nadzieja

Siódma Radość: Wniebowzięcie i Ukoronowanie Maryi

Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Błogosławiona jesteś między niewiastami. Łk 1, 28. 42

Ostatnia radość zbiera wszystkie poprzednie. Dziewczyna z Nazaretu, Matka z Betlejem, Niewiasta spod krzyża zostaje wzięta z ciałem i duszą i ukoronowana. Nic z Jej życia nie poszło na marne i nic z twojego nie pójdzie. Koronka kończy się tutaj, aby każdy różaniec, który odmówisz, wskazywał ten sam kierunek: dom, w którym czeka Matka.

Owoc: Pragnienie nieba

Znak Krzyża

Skład Apostolski

Ojcze nasz

Zdrowaś Maryjo

Chwała Ojcu

Modlitwa fatimska

Witaj Królowo

Modlitwa kończąca Różaniec